Antoni Wróblewski – przyszedł na świat w 1950 roku w Chodlu na Lubelszczyźnie. Dzieciństwo spędził w Platerowie na Podlasiu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych
w Warszawie w pracowniach prof. Eugeniusza Markowskiego i prof. Stanisława Poznańskiego. Dyplom otrzymał w pracowni grafiki artystycznej prof. Haliny Chrostowskiej. Przez wiele lat był kuratorem Międzynarodowych Plenerów Malarskich „Sztuka bez Granic”, organizowanych przez Dom Pracy Twórczej „Reymontówka”. Mieszka w Siedlcach, zajmuje się grafiką, akwarelą i malarstwem strukturalnym. Stara się być jak najbliżej natury. Opracował sobie tylko znaną technikę malowania ziemią, co pozwala mu na traktowanie jej jako farby o bogatej gamie kolorystycznej. Malując ziemią, Wróblewski wkomponowuje w obrazy również mniejsze i większe kamienie, które natura może zamienić w pył, bo gleba powstaje właśnie ze skały macierzystej pod wpływem czynników glebotwórczych. Motto, którym artysta najchętniej się posługuje, mówiąc o swojej twórczości, pochodzi z poematu Cypriana Kamila Norwida Pielgrzym:
„Przecież i ja ziemi tyle mam,
Ile jej stopa ma pokrywa,
Dopokąd idę!…”
Ziemia, po której stąpamy, którą uprawiamy, by wydała plony potrzebne do utrzymania ciągłości życia, dla Wróblewskiego ma wymiar sakralny – dosłownie
i w twórczej interpretacji. Najbardziej wymownymi przykładami są cykle obrazów, które noszą tytuły „Monstrancje polne” oraz „Krzyże cmentarne”. W wierze katolickiej konsekrowana Hostia jest uobecnieniem Chrystusa, Boga-Człowieka. Monstrancje malowane ziemią, w kontekście religijno-filozoficznym, kojarzą się również ze słowami cytowanymi za Biblią: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. W maju 2022 roku wicepremier i minister kultury Piotr Gliński nagrodził Antoniego Wróblewskiego Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
