Janusz Lewandowski – artysta malarz. Studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w pracowni prof. Artura Nachta-Samborskiego. Dyplom uzyskał w 1964 roku. Uczestnik wielu plenerów i sympozjów. Został uhonorowany licznymi nagrodami
i wyróżnieniami, między innymi nagrodą Prezydenta Warszawy, nagrodą polsko-japońską im. Miyauchi, nagrodą im. Władysława Hasiora, nominowany w 2012 roku do nagrody Norwida. W 2018 r. otrzymał order „Zasłużony dla państwa polskiego i polskiej kultury”. W 2021 roku odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Twórczość Lewandowskiego nosi silne znamiona inspiracji polską sztuką symbolizmu
i ekspresjonizmu. W monotonnych przestrzeniach mazowieckich pejzaży artysta umieszczał pojedyncze postaci – najczęściej młodych chłopców i dziewczęta, pogrążonych w smutku starców, co przy melancholijnej aurze realistycznego ujęcia wprowadzała dramatyzm związany ze sferą namiętności, samotnością, pytaniami o sens przemijania i śmierci.
„Urodziłem się na ziemi mazowieckiej tuż przed zmierzchem.
W ziemi, która w swej podmiotowości jest intensywna. To wystarcza do zachowania swojego istnienia w pewnej gamie duchowości. Wynika z tego i to, że nie grozi mi wielość wyborów w magmie trendów i postmodernistycznej ironii. Wkomponowany jestem bowiem w pewien układ jedności, w pewną harmonię. One chronią mnie przed mamiącymi podszeptami destrukcji. Skazany za to jestem na ciągłe doświadczanie
i ocalanie tych nabytych wartości, które kształtowały się w czasach dzieciństwa, trwożnym okresie doznań, olśnień i widzenia bezpośredniego. Jednak teraz, doświadczenia te przeniknięte są bojaźnią i melancholią. Oto moja biografia”.
Artysta zmarł 8 stycznia 2022 roku. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
